بهايى را به عنوان شاهد ذكر مىكند . و از تشكيك برخى من جمله محقق اردبيلى و شاگرد ايشان و محقق خونسارى در نجاست خمر تعجب مىكند . سپس مىنويسد كه از شيخ صدوق و والد او در كتاب رساله و نيز از حسن و جعفى نيز قول به طهارت خمر رسيده است . « 1 » نظر محقق اردبيلى محقق در خصوص خمر آورده است : دليل نجاست خمر اجماعى است كه از شيخ طوسى در مختلف و نيز از سيد مرتضى نقل شده است . . . و نيز دليل ديگر آيه 90 سوره شريفه مائده است كه : « إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ » و رجس به اتفاق علما يعنى نجس و دليل سوم وجوب اجتناب از خمر از همه جهات است . . . و اخبار بسيارى كه در اين باب رسيده است . سپس محقق بعضى اخبار را مطرح كرده و در آنها خدشه وارد مىكند و در تحقق اجماع به دليل وجود قول خلاف خدشه وارد مىكند و قول شيخ صدوق و ابن ابى عقيل از متقدمين را بر طهارت خمر ، مؤيد ذكر مىكند ، محقق دلالت آيه شريفه 90 سوره مائده را بر نجاست خمر كامل نمىداند چرا كه رجس نه از لحاظ لغت به معنى نجس است و نه از لحاظ عرف عام و خاص و تنها آنچه از كتب لغت بر مىآيد آن است كه رجس ، قذر است و قذر اعم از معناى نجس است ، چرا كه مىتوان قذر را به قذر عقلى و قذر شرعى تقسيم نمود . و فهميده مىشود كه مراد در اينجا حرمت استعمال خمر است .

--> ( 1 ) . جواهر الكلام ج 6 ، ص 2 .